UPDATE GRAND PRIX VESOUL (F) : KWALIFICATIES.

Een lekkere Indian Summer in Vesoul, waar thuisrijders Kilian en Evan Prunier kunnen rekenen op flink wat vocale en ludieke ondersteuning. Als de Franse broers nog een waterkansje op de wereldtitel willen behouden, rest hen slechts één opdracht in Vesoul : alles winnen wat er te winnen valt.  En daar zijn ze vandaag alvast vol enthousiasme mee begonnen. Na een knalstart schreven de Pruniers vlotjes de eerste kwalirace op hun naam. Hermans-van den Bogaart , die niet per sé meer hoeven te winnen, moesten eerst over snelstarters Hodges-Henderson en Willemsen-Gabor, en fietsten dan vlot controlerend naar plek twee.  Voor Sanders en Vincent was het ‘werkendag’.  In tegenstelling tot de vorige Grand Prix, draaide dit keer hun start volledig in de soep en moesten ze zich vanaf een elfde plek terug naar voor knokken. Die klus werd met verve geklaard want het Belgisch-Nederlandse koppel wist zich alsnog een derde plek toe te eigenen, weliswaar ver buiten het gezichtsveld van de twee koplopers. 

Met Wijers-van Hal op vier en de goed volgende Hodges-Henderson op vijf waren de zaterdagse punten verdeeld in deze A-groep.  Thuisrijders Carcreff-Hupon deden het nog goed op plek zes, en ook Peter-Hoffmann mogen met hun zevende plek morgen een startplaats op de eerste rij innemen. De goed gestarte Willemsen-Gabor strandden finaal op een negende – rechtstreekse – kwalificatieplaats.  Met Hoormann-Schlinnertz op elf, plaatste zich een tweede Belg rechtstreeks in deze groep. Grootste pechvogels in deze kwalirace waren ongetwijfeld Keuben-Rietman die in de negende ronde hun motorblok in de soep draaiden.  Dat betekent meteen dat de snelle Nederlanders morgen vanaf de tweede startrij op pad moeten.

In groep B gold voor Wilkinson-Millard eigenlijk dezelfde opdracht als voor de Pruniers in groep A , namelijk winnen , als je je kansen op de ereldtitel wilt gaaf houden. En dat deden de Engelsen, hoewel ze het niet op een presenteerblaadje kregen aangereikt. Wilkinson pakte gelijk de kopstart voor Brown-Grahame,  die in ronde twee al bezweken onder de druk van Weiss-Schneider en Foden-Weinmann.  Enkele ronden later gingen Brown-Grahame, op een moeilijk bereikbare plaats,  tegen de vlakte, waarbij co-piloot Grahame zich bezeerde en aan de rand van het circuit bleef liggen. Daardoor dienden de rijders op deze plek elke ronde vaart te minderen, wat voor een ongelukkige situatie zorgde.  Op het kwartier kwam de Oostenrijker Benny Weiss op het achterwiel van koploper Brett Wilkinson, terwijl ook derde man Dan Foden klaar zat om elk foutje van de twee koplopers af te straffen. Amper vier seconden verder volgde een hevig strijdend drietal met Prümmer-Steegmans, en de broederparen Leferink en Lielbardis die zo dicht op elkaar zaten dat ze mekaars zweet konden ruiken.

Uiteindelijk eindigde de race vrij chaotisch : Weiss-Schneider blokkeerden hun motor op de plek waar de ongelukkige Engelsman Grahame werd verzorgd, Dan Foden, nu tweede,  kwam naast koploper Wilkinson, Prümmer schoof op naar drie, maar werd gepasseerd door de Leferink-broers. Dat gebeurde allemaal op een halve ronde tijd, en nét voor de rode vlag voortijdig een einde aan de race maakte, om de gecrashte Scott Grahame op een veilige manier te kunnen evacueren van het circuit. Daardoor werd de doortocht van de ronde ervoor in aanmerking genoemen als uitslag, en dat was de redding voor Weiss-schneider , die op die manier toch tweede werden, na winnaar Wilkinson, en voor Foden-Weinmann, Prümmer-Steegmans en de Leferink-Boys. Voor zesde man Lielbardis, waren er géén WK-punten meer weg gelegd.  Even verderop werden van de Lagemaat-Musset zevende, maar moesten daarvoor alles uit de kast halen om zich de jonge broertjes Käser van het lijf te houden. De broers Verhees verschenen niet aan de start.

In de Last Chance was de snelste ronde logisch voor Keuben en Rietman. Brown-Grahame kwamen niet meer aan de start.

(foto’s by WSC & Emil Bilars)