Het is al weer drie jaar geleden dat het WK zijspancross nog es neer streek in Estland, maar komend weekend staat de meest noordelijke van de drie Baltische Staten opnieuw geprogrammeerd , samen met een wedstrijd om het WK Quads. De locatie, Karksi-Nuia ,is nieuw binnen de mondiale motorcross en  bevindt zich in het zuiden van het land, zo’n twintig kilometer voorbij de Lets-Estse grens. De meeste deelnemers die vorig weekend in het Poolse Gdansk van de partij waren, zijn de afgelopen dagen door gereisd naar Estland, en worden komend weekend vergezeld van enkele extra teams uit de Baltische Staten, zodat we mogen hopen op een vijfentwintigtal aanwezige sidecars straks in Karksi Nuia. Eén van de opvallendste deelnemers, die er vorige week niét bij was, is alvast het negentienjarige Letse toptalent Daniels Lielbardis, die een vervanger heeft gevonden voor broer Bruno die momenteel out is wegens een operatie. Lielbardis rijdt komend weekend met de Fin Lari Kunnas, die in 2022 vice-wereldkampioen werd aan de zijde van de Estse rijder Kert Varik, de man die nu zijn schouders steekt onder de Grand Prix organisatie in Karksi Nuia.  Beiden zullen in eerste instantie moeten optornen tegen de huidige supprematie van de Franse Prunier-broers en Vanluchene-van den Bogaart.

Ze zijn een tijdje onderweg geweest, de foto’s van Gdansk van onze topper Braïn, maar dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat Gdansk nu eenmaal niet meteen bij de achterdeur ligt. Deze namiddag arriveerde er uiteindelijk toch een bestelwagen van DHL, met een spoedbestelling fotomateriaal, straight from Gdansk, waar zowel de rijders àls het publiek de weg naar het nochtans goed geprepareerde Tor Motocrossowy circuit, blijkbaar niet hadden gevonden. De Prunier-broers deden er een reuzezaak en hebben nu meer dan een volle manche voorsprong op tweede mannen Vanluchene-van den Bogaart die wél de snelheid haalden in Gdansk, maar niét de punten, zodat de Belgen komend weekend in het Estse Karksi Nuia opnieuw vanaf nul moeten herbeginnen.  Davy Sanders greep – ondanks een lauwe openingsheat – in heat twee meteen de aangeboden kans aan, om de Belgische eer hoog te houden, en deed dat met een mooie podiumplaats tijdens de huldiging, die werd gehouden tijdens een stormachtig onweer boven Gdansk.

Een andere landgenote, Kelly Debruyne, was de grote pechvogel van het Poolse weekend en liep een kapotte knie en gebroken scheenbeen op, waaraan zij eerstdaags in België wordt geopereerd. De andere aanwezige Belgen in Gdansk, Kim de Cock en Stijn de Vylder kregen eindelijk eens loon naar werken en grepen veertien WK punten in Gdansk, waardoor de moraal om door te reizen naar Estland, waar komend weekend wordt geraced, meteen op scherp werd gezet. Onze huisfotograaf Braïn stond afgelopen weekend eenzaam en alleen in de desolate Poolse vlakte, geduldig wachtend tot er af en toe een zijspan passeerde en wist zo, met veel geduld, alsnog een schitterende fotoreportage bijeen te sprokkelen. Enjoy it !  

Om vier uur gingen nog slechts negentien sidecars van start voor heat twee. Onder andere Rihards Rupeiks (rugblessure)  en Kelly Debruyne (kniefractuur) waren er niet meer bij. Ook het nog resterende ‘publiek’ moest met een vergrootglas worden gezocht. Dat alles maakte niet de rekening van de Franse broers Prunier, die brandhout maakten van de verzamelde concurrentie door van de eerste meters na het vallen van het starthek de koppositie te grijpen en die daarna niet meer af te staan. Bij Vanluchene en van den Bogaart schoot kort na de start de machine uit zijn versnelling, en in een poging om deze situatie in de eerste bocht meteen recht te trekken ging de combinatie kopje over, waarbij o.a. ook Tim Prümmer, Brett Wilkinson en de Leferink-boys werden opgehouden. En dàt was nog maar pas het begin van de ellende voor het kampioenenkoppel Vanluchene-van den Bogaart, die even later ook nog es hun machine zagen stil vallen.

Een licht briesje zorgde voor de nodige verfrissing vlak voor de start van reeks één in Gdansk, alwaar de lokale motorclub AMC Gdansk haar 80-jarig bestaan viert met de organisatie van deze Grand Prix.  Vanluchene en van den Bogaart lieten er alvast geen gras over groeien en stoven er meteen na het vallen van het starthek, supergeconcentreerd, als een pijl uit een boog vandoor , gevolgd door Prümmer-Schneider, de broers Leferink, Hermans-Rietman en WK-leider Prunier die zich in de eerste bocht aan de binnenzijde wat had laten insluiten. In ronde drie verloren we vooraan de broers Leferink die bij de landing van de verre dubbelsprong achterin het circuit van hun motor stuiterden. Tegen de tijd dat beiden wat bekomen waren, en terug hun weg konden verder zetten, waren de leiders in de race al een ronde verder. Leferink klampte opnieuw moedig aan, maar meer dan een veertiende plek zat er finaal niet meer in.

Ondertussen hadden Vanluchene-van den Bogaart een gaatje getrokken van een kleine tien seconden op naaste achtervolger Tim Prümmer, die na een klein kwartier het hoofd moest buigen voor de constant aanvallende Prunier-broers, die zich op plek twee aangekomen, op hun beurt los werkten van Prümmer en Schneider. En daarmee lag de top drie meteen muurvast.

Na de hevige regenval van vrijdag boven Gdansk , scheen de zon vandaag in al haar glorie en lag het circuit er in perfecte staat bij voor de zaterdagse kwalificaties, waarvoor zich tweeëntwintig teams hadden aangemeld, waaronder vier Belgische. In groep A deden de Prunier-broers wat ze moesten doen : Op kop starten, de race winnen en de vijf WK-punten op zak steken. Prümmer-Schneider vertrokken op twee en konden een ronde of vijf de broers Leferink afhouden, die daarna de dichtste ereplaats overnamen. Een steeds beter wordende  Koen Grondman en Ross Vincent lagen aanvankelijk vierde, hielden lange tijd goed stand, maar moesten finaal toch het hoofd buigen voor Julian Veldman die op plek vier nog maar es aantoonde dat er ook met een standaard 450 cc motorblokje, WK-punten kunnen worden vergaard. Wereldkampioenen Hermans en Rietman werden vijfde, voor Grondman & Vincent. Thom van de Lagemaat volgde van kortbij op zeven. Kelly Debruyne hield als tiende, samen met Aivar van de Wiel, de Belgische eer hoog.

In groep B deden Vanluchene-van den Bogaart eveneens wat ze moesten doen : Op kop starten, de race winnen en de vijf WK-punten op zak steken.

Hoewel Polen geen zijspancrosscompetitie kent in eigen land, en bijgevolg ook geen rijders heeft, strijkt het WK zijspancross circus reeds verschillende jaren neer vlakbij de noordelijke havenstad Gdansk, waar de Tor Motocrossowy track er jaar na jaar aantrekkelijker komt bij te liggen. Een vijftiental teams zijn deze week vanuit het Engelse Canada Heights op pad getrokken naar het 1600 kilometer oostwaarts gelegen Gdansk, alwaar zij worden opgewacht door een handvol occasionele teams uit de Baltische Staten om het deelnemersveld te vervolledigen.

Toppers als Foden-Weinmann (momenteel derde in de WK-tussenstand) en de broers Lielbardis (negende in de WK-stand) zijn er alvast niet bij.  Rijder Dan Foden kon zondag jl. al amper zijn stuur vast houden wegens een gecompliceerde duimbreuk, en bij de Letse Lielbardis-equipe diende co-piloot Bruno na de eerste manche in allerijl naar het ziekenhuis te worden geëvacueerd alwaar hij ondertussen is geopereerd aan een accute blindedarmontsteking. Daarmee zijn de kansen op een topklassering in het WK 2026 voor beide teams definitief verkeken, en zullen zij zich in de tweede seizoenshelft moeten toeleggen op occasioneel succes. Ook een andere Engelse topper, Michael Hodges skipt de twee eerstvolgende Grand Prix (Polen en Estland) wegens een schouderblessure.

Terwijl het reuzenrad naast het startveld, vrolijk verder zijn rondjes draaide, ging om vier uur de tweede heat van start. Zonder de Lielbardis-broers ! Co-piloot Bruno had zich de eerste heat nog – letterlijk – voorbij de finish gesleept, en diende daarna met spoed naar het ziekenhuis te worden overgebracht met een accute blindedarm ontsteking. Ook Boyd Verhees (handblessure) was niet meer in de mogelijkheid om te starten. De start verliep op identiek dezelfde wijze als een paar uur eerder : Prunier-Prunier pakten de holeshot, gevolgd door Vanluchene-vd Bogaart en Wilkinson-Millard. En opnieuw wist de sluwe Vanluchene in de eerste ronde al de koppositie af te snoepen van de Franse broers, die zich vastketenden aan Vanluchene’s achterwiel en de Belg met een zieke Ben van den Bogaart aan zijn zijde, geen seconde rust gunden. Wilkinson en Millard moesten de kemphanen vooraan laten gaan en keken algauw tegen tien seconden achterstand aan. Met nog vijf ronden te gaan brak bij Prunier de veer, en konden Vanluchene en van den Bogaart in de leiderspositie heel even opgelucht ademhalen. De reeks – én Grand Prix zege was binnen, en WK-leider Prunier legde zich in de slotronden neer bij het meesterschap van de Oostrozebekenaars.

In Canada Heights, vlakbij Dartford – waar Mick Jagger en Keith Richards van de Rolling Stones een eigen standbeeld hebben vanwege hun geboorteplaats aldaar – zijn  ’s werelds snelste zijspancrossers aan een drieweekse veldtocht begonnen , die hen vanuit Engeland via een tussenstop in Polen volgende week, uiteindelijk naar Estland brengt. Een verfrissend briesje zorgde ervoor dat het ietsje minder warm aanvoelde dan gisteren in Canada Heights, en dat kan deugd doen als je ruim dertig minuten de ziel uit je lijf moet rijden om te strijden voor de fel begeerde WK-punten. 

De Prunier-boers waren beter bij de les dan gisteren en pakten de kopstart, op de hielen gevolgd door Vanluchene-van den Bogaart en Wilkinson-Millard, die zich met zijn drietjes al meteen afzonderden en elkaar in de aanvangsronden constant bestookten. Dat resulteerde in de derde ronde in een nieuwe leider met Vanluchene en van den Bogaart, die na een kwartier , in hun achteruitkijkspiegels Wilkinson en Millard - voor de gelegenheid gehuld in de Britse nationale kleuren - zagen door stoten naar plaats twee. ‘Closing the gap’ zo luidde de opdracht voor de fel aangemoedigde eilandbewoners, en met nog vijf minuten te gaan kregen koplopers Vanluchene en van den Bogaart bezoek van Brett Wilkinson die een ronde later zelfs de koppositie overnam en die in de slotronden niet meer afstond. 

Ook onze Braïn was opnieuw prominent aanwezig in Canada Heights, trotseerde er de tropische hitte en het Engels bier zonder schuim, en wist vanuit alle mogelijke hoeken opnieuw een mooie fotoreportage bij mekaar te sprokkelen, met uiteraard de nodige aandacht voor onze landgenoten.  Check it out, bij onze wereldberoemde gele knop 'Lees Meer'

Onder een loden zon moesten de mondiale sidecaristen deze namiddag de wei in voor de kwalificaties van de Britse Grand Prix in Canada Heights, op slechts een boogscheut van het wereldberoemde racecircuit Brands Hatch dat dit jaar trouwens zijn honderdjarig bestaan viert. Met slechts dertig aanwezige teams was alvast iedereen verzekerd van een startplaatsje voor de eigenlijke Grand Prix, en was een Last Chance aldus overbodig.

In groep A, die van start ging zonder Iljen Kops die in de vrije training een oogblessure opliep door een weg gekatapulteerde steen, namen Sanders-Vincent de kopstart snel over van de verrassende Engelsen Grahame-Watson. Wilkinson-Millard klampten zich vast aan het achterwiel van koploper Davy Sanders, terwijl de uitstekend gestarte Tony Grahame vrij snel weg deemsterde. In de derde ronde namen de luid aangemoedigde Wilkinson-Millard de koppositie over en sloegen meteen een kloof.  Sanders & Vincent kregen op plek twee het bezoek van de Franse Prunier-broers die zich – heel uitzonderlijk – hadden laten verrassen bij de start, en vanaf een achtste plek aan de klus waren begonnen.